Zmarł ks. Czesław Knozowski MIC - pierwszy proboszcz naszej parafii

Z głębokim żalem zawiadamiamy, że dnia 29 stycznia 2016 roku o godz. 2:45 nad ranem w szpitalu w Koninie w wieku 82 lat życia, 62 lat powołania zakonnego i 55 lat kapłaństwa, zmarł członek Domu Licheńskiego śp. ks. Czesław Knozowski MIC. Uroczystości pogrzebowe odbędą się w niedzielę 31 stycznia 2016 r. w kościele parafialnym pw. św. Doroty w Licheniu. o godz. 12.30 modlitwa różańcowa w intencji Zmarłego; o godz. 13.00 Msza św. koncelebrowana, a po niej złożenie do grobu na mariańskim cmentarzu w Licheniu.
Zmarłego ks. Czesława polecajmy Bożemu Miłosierdziu: Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj Mu świeci. Niech odpoczywa w pokoju!

Curriculum vitae

Śp. Ks. Czesław Wacław Knozowski, syn Juliana i Moniki z d. Żurańskiej, urodzony dnia 26 października 1934 roku w Wąpierski, pow. Działdowo, woj. warmińsko-mazurskie, diec. toruńska. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Wąpiersku w 1948 r. przez 2,5 roku był uczniem Małego Seminarium Ojców Werbistów w Górnej Grupie. Od półrocza klasy X uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Nidzicy i tam uzyskał świadectwo dojrzałości w 1953 r. Nowicjat odbył w Skórcu i tam złożył pierwszą profesję 15 sierpnia 1954 r. W latach 1954-56 odbył dwuletnie studia filozofii w Gietrzwałdzie. W roku 1956-57 został skierowany do domu w Górze Kalwarii. W latach 1957-61 odbył studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. Śluby wieczyste złożył w Stoczku Klasztornym 15 sierpnia 1959 r. Święcenia kapłańskie przyjął we włocławskiej bazylice katedralnej dnia 21 maja 1961 r. z rąk biskupa pomocniczego diecezji włocławskiej Franciszka Korszyńskiego. W roku 1961-62 odbył studium duszpasterskie (tirocinium) w Krakowie u ojców Franciszkanów. Pierwszą placówką pracy duszpasterskiej w charakterze katechety młodzieży w latach 1962-64 był Grudziądz. W roku 1964 został skierowany na studia z zakresu pedagogiki na Wydział Teologiczny KUL w Lublinie. Zakończył je w 1967 r. uzyskaniem magisterium i licencjatu na podstawie przedłożonej rozprawy napisanej pod kierunkiem doc. Stefana Kunowskiego. W latach 1967-71 pracował w Warszawie na Pradze jako duszpasterz młodzieży. Przeniesiony ponownie do Grudziądza w 1971 r. został administratorem ośrodka duszpasterskiego przy kościele Niepokalanego Serca NMP, a w 1976 pierwszym proboszczem nowoutworzonej parafii przy tymże kościele, funkcję tę pełnił do 1983 r. W latach 1983-87 był przełożonym i ekonomem domu zakonnego w Zakopanem na Cyrhli oraz rektorem kaplicy, a od 1984 r. pierwszym proboszczem nowoutworzonej parafii pw. Miłosierdzia Bożego na Cyrhli. W roku 1987 został przeniesiony do Lichenia, gdzie w latach 1987-2002 był wikariuszem parafii pw. św. Doroty. Od 2002 r. pracował w charakterze kaznodziei i spowiednika w Sanktuarium MB Licheńskiej. Zmarł 29 stycznia 2016 r. w szpitalu w Koninie.

Requiescat in pace!

Ferie z Bogiem 2016

Cześć ! Mam na imię Dawid, w tym roku skończę 17 lat i mieszkam w Grudziądzu. Już od dłuższego czasu w moim kalendarzu termin "Ferii z Bogiem" zaznaczony jest na czerwono. Już od 5 lat jestem ich uczestnikiem, nie inaczej było w tym roku. Moje województwo zaczęło ferie 15 stycznia (piątek) i tego samego dnia ruszyliśmy w 13 godzinną podróż. O godz. 1740 wraz z piątką kolegów i opiekunem (moim tatą) wsiedliśmy do pociągu. W Zakopanem stawiliśmy się o 7 rano. Zostało nam tylko dojechać na Cyrhlę. Tam czekał na nas ks. Grzegorz Reiss, który bardzo ucieszył się na nasz widok. Ksiądz pokazał nam nasze pokoje, w których spędzimy najbliższy tydzień. Do rozpoczęcia rekolekcji zostało parę godzin i większość z nas zdecydowała się wziąć prysznic, a następnie przespać się. Oficjalne rozpoczęcie "Ferii z Bogiem" miało miejsce o godz. 18 . Oprócz grupy z Grudziądza do Zakopanego przyjechał Tomek z Lichenia. Każdy z nas krótko się przedstawił, opowiedział o swoich zainteresowaniach i podsumował się jednym słowem. Później zagraliśmy w łapki. Już wtedy wiedzieliśmy, że czeka nas dobry czas. Rozeszliśmy się do pokoi i graliśmy jeszcze w Monopoly i Scrabble. Dzień zaczęliśmy jutrznią, później śniadanie i spacer na Wielki Kopieniec. Było to rozeznanie naszych umiejętności chodzenia po górach. Na szczycie zrobiliśmy krótką przerwę, a ks. Grzegorz pobawił się w fotografa robiąc nam niesamowite zdjęcia na tle gór. Po powrocie czekał nas najważniejszy punkt dnia - Msza Święta. Wieczorem oglądaliśmy film pt. "Trener". O 22.00 wszyscy poszli spać.
W poniedziałek udaliśmy się na prawie siedmiogodzinną wyprawę na Murowaniec i Staw Gąsienicowy. Wokół nas rozciągały się niesamowite widoki gór i roślinności pokrytej białym puchem. Po dotarciu do schroniska wszyscy napełnili brzuchy wcześniej przygotowanymi kanapkami. Zostało nam tylko dojść nad cyrk lodowy. Nad Stawem Gąsienicowym rozciągał się widok ogromnych gór. Zobaczyliśmy nawet dwóch alpinistów.
Podczas powrotu towarzyszyły nam rozmowy na każdy temat. Jedni rozmawiali o księżycu, drudzy o grach, a jeszcze inni o motorach. Po dojściu na Cyrhlę każdy był zmęczony, a jednak zadowolony z piękna Tatr. Jako Polacy czuliśmy obowiązek kibicowania drużynie narodowej podczas Mistrzostw Europy w piłce ręcznej. Mecz Polska vs Macedonia do ostatniej sekundy oglądaliśmy z wypiekami na twarzach i z zaciśniętymi kciukami. Polacy rozstrzygnęli mecz w ostatnich sekundach, ciężko było w to uwierzyć, ale wygraliśmy.
Kolejny dzień ferii spędziliśmy na słuchaniu nauk ks. Grzegorza. Opowiadał nam o planie Boga na każdego z nas, o tym że Pan dał nam życie po to abyśmy służyli innym. Ksiądz użył porównania do ziarna gorczycy, które wraz z biegiem czasu rozwija się, że mamy być jak to ziarnko i rozwijać i wykorzystywać nasze talenty.
W środę kolejny raz udaliśmy się na wielogodzinną wyprawę tym razem naszym celem była Wielka Krokiew. Jednak żeby nie było za łatwo poszliśmy na około Ścieżką Nad Reglami podziwiając otaczającą nas przyrodę. W końcu udało nam się dojść do skoczni, niestety nikt akurat nie skakał. Aby powrócić do domu udaliśmy się na autobus. Wieczorem czekał nas kolejny seans, tym razem wybór padł na film pt. "Niezłomny". Opowiadał on o walce z przeciwnościami losu i wierze w siebie i swoje możliwości.
Czwartek był kolejnym dniem rekolekcyjnym. Tym razem ks. Grzegorz porównywał nas do glinianego dzbana i zakwasu. Mówił nam że mamy zapełniać siebie dobrymi rzeczami i mamy dbać o swoje wnętrze. Porównanie do zakwasu znaczyło, że mamy "zakwaszać" innych Jezusem, że mamy działać dobrze według swojego sumienia. W czwartek obchodziliśmy dzień babci, a także 13 urodziny Macieja. Zaśpiewaliśmy mu "Sto lat" , złożyliśmy życzenia i wręczyliśmy skromny upominek. Wieczorem odwiedziliśmy panią Jankę na Zoniówce. Piekliśmy kiełbaski i słuchaliśmy pieśni góralskich w wykonaniu naszej gospodyni. Niestety był to ostatni dzień "Ferii z Bogiem", nadszedł czas podsumowania, każdy opowiedział co mu się podobało, co najbardziej dotknęło podczas katechez.
Piątek był dniem wyjazdu, po śniadaniu zaczęliśmy się pakować. Ksiądz z Tomkiem jechali szybciej, więc grupa z Grudziądza została sama. Po obiedzie wyjechaliśmy i my. W piątek zaczynał się konkurs w skokach narciarskich w Zakopanem i ku naszej uciesze mogliśmy zobaczyć fragment kwalifikacji. A potem znów 13 godzinna podróż. Ten tydzień z całą pewnością można uznać za udany. Dopisywała nam świetna pogoda, było dużo śniegu, a co najważniejsze mogliśmy zbliżyć się do Boga.




Komunikat w sprawie procesu kanonizacyjnego bł. O. Stanisława Papczyńskiego

Z radością informujemy, że 21 stycznia 2016 r. Ojciec Święty Franciszek przyjął na audiencji prywatnej J. Em. Kardynała Angelo Amato, S.D.B., Prefekta Kongregacji ds. Świętych, podczas której autoryzował wspomnianą Kongregację do promulgowania dekretu dotyczącego cudu zaistniałego za przyczyną bł. Ojca Stanisława Papczyńskiego, Założyciela naszego Zgromadzenia. Kongregacja ds. Świętych promulgowała wyżej wspomniany dekret dzisiaj, tj. 22 stycznia br. Tym samym został zamknięty kolejny etap procesu kanonizacyjnego naszego Założyciela.

Obecnie oczekujemy na konsystorz kardynalski, który pod przewodnictwem Ojca Świętego podejmie ostateczne decyzje, co do ewentualnej kanonizacji bł. Ojca Stanisława Papczyńskiego.

Polecamy modlitwie wspomniany konsystorz kardynałów.

Ks. Adam Stankiewicz, MIC
Rzecznik Prasowy Polskiej Prowincji
Zgromadzenia Księży Marianów


Wspólne duchowe dziedzictwo chrześcijan i Żydów - list pasterski Episkopatu Polski z okazji 50. rocznicy "Nostra aetate"

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

50 lat temu - w dniu 28 października 1965 roku - Sobór Watykański II ogłosił deklarację „Nostra aetate” o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. Badając znaki czasu, ojcowie Soboru wyraźnie dostrzegli konieczność dialogu międzyreligijnego na rzecz jedności rodzaju ludzkiego, pokoju i współpracy między narodami. Zanim zaczęto powszechnie używać pojęcia „globalizacja”, Sobór już ukazywał wagę pierwiastka duchowego, obecnego we wszystkich religiach, uznając go za konieczny fundament jedności wspólnoty ludzkiej na obszarze całej naszej planety. Opowiedzenie się za dialogiem międzyreligijnym stało się profetycznym głosem Kościoła u progu epoki globalizacji. Soborowa deklaracja pośród innych rodzajów dialogu wyróżnia dialog chrześcijan i Żydów. Jego wyjątkowość polega na tym, że rodzi się on ze świadomości duchowego pokrewieństwa obydwu religii. W duchu nauczania Soboru św. Jan Paweł II - nawiązując przy tym do słów Adama Mickiewicza - określał Żydów „starszymi braćmi w wierze”, a Benedykt XVI dodawał, że są oni dla nas również „ojcami w wierze”. Rozwijając myśl Soboru, Jan Paweł II uczył, że kto spotyka Jezusa Chrystusa, spotyka również judaizm. Sprawia to, że religia Żydów nie jest dla chrześcijan religią zewnętrzną, lecz religią wewnętrzną. Zgłębianie tajemnicy Kościoła prowadzi bowiem ku spotkaniu z Żydami będącymi uczestnikami Przymierza, które Bóg zawarł w przeszłości i któremu wielu potomków Abrahama jest nadal wiernych, będąc świadkami Jedynego Boga, Stwórcy nieba i ziemi, zawsze obecnego w dziejach człowieka. Duchowe dziedzictwo Żydów stało się także dziedzictwem chrześcijan, którzy, według słów św. Pawła Apostoła, w większości wywodząc się z pogan, zostali wszczepieni jak dziczka oliwna w mocny życiodajny korzeń (Por. Rz 11, 17-18). Czerpiąc z dawnych i współczesnych religijnych doświadczeń Żydów, przeżywających dramaty wierności i niewierności Bogu, chrześcijanie pełniej rozumieją swą własną duchową kondycję, której istotą jest żywa więź z prawdziwym Bogiem w Jezusie Chrystusie. „Nostra aetate” stała się prawdziwym przełomem we wzajemnych relacjach chrześcijan i Żydów. Utorowała ona drogę do oczyszczania pamięci w imię prawdy o więzach, których często w przeszłości nie dostrzegano i nie rzadko zaprzeczano im w praktyce, co prowadziło do wzajemnej wrogości. Antyjudaizm i antysemityzm są grzechem przeciwko miłości bliźniego, grzechem niweczącym prawdę o chrześcijańskiej tożsamości i dlatego ich kategorycznego potępienia nie można łagodzić przez uwarunkowania kulturowe, polityczne czy ideologiczne, w jakich antyjudaizm i antysemityzm występowały w przeszłości. Oczyszczenie pamięci, do którego z taką mocą wzywał św. Jan Paweł II, a którego dokonał oficjalnie także Episkopat Polski, wypływa z odróżnienia autentycznych wymogów chrześcijaństwa od partykularnych zachowań tych jego członków, którzy wypaczyli przesłanie Ewangelii. Wyznanie grzechu antysemityzmu jest dojrzałym owocem nawrócenia i wiary w Ewangelię. Wypływa ono z najgłębszych religijnych i moralnych źródeł chrześcijaństwa. Deklaracja „Nostra aetate” stwierdza: „Kościół […] ubolewa nad wszelkimi aktami nienawiści, prześladowań, wszelkimi manifestacjami antysemityzmu, jakie miały miejsce w jakimkolwiek czasie i ze strony jakichkolwiek ludzi. Czyni to nie ze względów politycznych, ale powodowany [jest] bogobojną miłością ewangeliczną”. Słowa te spotkały się z uznaniem wielu środowisk żydowskich. Po wielu stuleciach obcości nie łatwo było nawiązać dialog chrześcijan i Żydów. Jego rozkwit w ostatnim półwieczu jest świadectwem głębokich przemian mentalnościowych, zachodzących zarówno wśród katolików, jak i wyznawców judaizmu. Wielkim wstrząsem dla chrześcijan była zaplanowana przez nazistowskie Niemcy Zagłada Żydów, zrealizowana w dużej mierze na terenie okupowanej Polski. Pamięć o Zagładzie stanowi zarazem oskarżenie i wyzwanie. Barbarzyński wyrok wydany na naród żydowski spotykał się niekiedy z obojętnością pewnej części chrześcijan. Los żydowski w XX wieku został głęboko naznaczony cierpieniem w osamotnieniu. Gdyby chrześcijanie i Żydzi praktykowali w przeszłości religijne braterstwo, więcej Żydów znalazłoby ratunek i pomoc ze strony chrześcijan. Tym bardziej na wdzięczną pamięć i szacunek zasługują ci chrześcijanie, których Żydzi nazywają „sprawiedliwymi wśród narodów świata”, a którzy ryzykując życiem własnym i swoich bliskich, bohatersko nieśli pomoc ukrywającym się Żydom. „Nostra aetate” w ciągu półwiecza inspirowała bł. Pawła VI, św. Jana Pawła II, Benedykta XVI i Franciszka do intensywnego rozwijania dialogu chrześcijan i Żydów. Papieże naszych czasów stali się wielkimi świadkami duchowości dialogu, a w przypadku dialogu z Żydami - oprócz bogatego w treści nauczania - obdarzyli Kościół Powszechny wymownymi osobistymi gestami otwartości, przyjaźni i modlitwy. Takim wspaniałym znakiem pozostają odwiedziny Papieża Polaka w rzymskiej synagodze. Był on pierwszym po św. Piotrze papieżem, który odwiedził synagogę położoną nieopodal Watykanu, zmniejszając symbolicznie dystans dzielący wyznawców obydwu religii. Kardynał Bergoglio zanim został papieżem Franciszkiem doświadczył głębokiej przyjaźni i współpracy z rabinem Buenos Aires. Wszyscy posoborowi papieże, począwszy od Pawła VI, pielgrzymowali do Ziemi Świętej, wpisując w swoje pielgrzymki dwa zasadnicze motywy: obecność u źródeł naszej wiary i spotkanie ze współczesnymi Żydami. Kościół Katolicki w Polsce w okresie posoborowym wszedł na drogę dialogu z judaizmem, wcielając w życie przesłanie deklaracji „Nostra aetate”. Na kształt tego dialogu w naszej Ojczyźnie wielki wpływ wywarł pontyfikat naszego Rodaka. Jego nauczanie i poruszające świadectwo inspirowały, dodawały siły i zachęcały do wytrwałości. Konferencja Episkopatu Polski powołała Komitet do spraw Dialogu z Judaizmem, którego zadaniem jest koordynowanie różnorodnych form dialogu. Od prawie dwudziestu lat obchodzony jest Dzień Judaizmu, którego centralne uroczystości odbywają się każdego roku w innej diecezji, przy zaangażowaniu licznych kręgów lokalnej wspólnoty: parafii, samorządów, szkół i instytucji kultury. Kolejne Dni Judaizmu pokazują, jak wiele już dokonano w dziedzinie kształtowania ducha dialogu, który zbliża obydwie wspólnoty w odnajdywaniu religijnego braterstwa. Budowanie tego braterstwa i formowanie właściwej mentalności wiernych wymaga spotkań, wspólnej teologicznej refleksji oraz wspólnej modlitwy, która ma już miejsce w różnych okolicznościach. Potrzeba dalszego przybliżania nauczania Kościoła nt. wspólnych więzi obu religii, potrzeba integralnego wyjaśniania teksów Pisma Świętego dla pogłębiania świadomości judaistycznych korzeni chrześcijaństwa. Podstawowe przesłanie Soborowej Deklaracji skupia się na wspólnym duchowym dziedzictwie chrześcijan i Żydów. Dlatego dialog chrześcijańsko-żydowski nie może być nigdy traktowany jako „religijne hobby” nielicznej grupy zapaleńców, lecz powinien coraz bardziej przenikać do głównego nurtu duszpasterstwa, takiego jak katecheza, głoszenie Słowa Bożego, pielgrzymki do Ziemi Świętej. Świadomość judaistycznych korzeni chrześcijaństwa pozwala głębiej zrozumieć Boży plan zbawienia, u początku którego pozostaje lud wybrany. W jego łonie Bóg przygotowuje wcielenie Syna Bożego. Sama postawa dialogu jawi się jako jeden z błogosławionych owoców spotkań chrześcijańsko-żydowskich. Kultura dialogu rozwija się wtedy, gdy jest pielęgnowana na co dzień. Praktyka dialogu chrześcijan i Żydów powinna rodzić trwałą postawę, polegającą na stałej otwartości na obecność i potrzeby innych. Uniwersalna cnota dialogu działa poniekąd na rzecz przemiany całego świata. Dlatego na płaszczyźnie dialogu chrześcijan i Żydów tak konieczny jest sprzeciw wobec ujawniających się niekiedy stereotypów na temat Żydów, a nawet antysemityzmu bez Żydów. W wielu miejscowościach w naszej Ojczyźnie nie ma już Żydów, pozostały jedynie ślady ich religii i kultury, często są to zaniedbane cmentarze. Miłość bliźniego, duchowa więź ze starszymi braćmi w wierze, zobowiązują nas do opieki nad miejscami świadczącymi o wielowiekowej obecności Żydów w Polsce i pamięci o ich wkładzie w kulturę naszej wielonarodowej i wieloreligijnej Ojczyzny. Wyrażamy nadzieję, że dialog katolicko-żydowski będzie służył przemianie oblicza naszej ziemi. Podczas pamiętnej i jakże błogosławionej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny św. Jan Paweł II modlił się słowami Psalmisty o Ducha, który odnawia oblicze ziemi. Od tego czasu wiele zmieniło się w naszej Ojczyźnie, ale pragnienie odnowy oblicza tej ziemi nadal nam towarzyszy i staje się udziałem nowych pokoleń. Żywy dialog katolicko-żydowski, jaki proklamowała Soborowa Deklaracja „Nostra aetate”, przyczynia się rzeczywiście do odnowy naszej ziemi, na której chrześcijanie i Żydzi pragną wspólnie świadczyć o wspaniałości Boga, dzieł stworzenia, godności człowieka i jego przeznaczenia do życia wiecznego. Wyrażamy wdzięczność odradzającym się w ostatnich dekadach religijnym wspólnotom Żydów w Polsce za ich otwartość na inicjatywy dialogu i cieszymy się z wypracowywanych braterskich więzi, które pozwalają coraz bardziej odnawiać i pogłębiać nasze wspólne duchowe dziedzictwo.

Podpisali: Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce
obecni na 370. Zebraniu Plenarnym
Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie
w dniu 6 października 2015 r.


Szopka z zaprzyjaźnionej szkoły w naszej parafii

Do naszej parafii dotarła szopka bożonarodzeniowa wykonana przez dzieci z Zespołu Szkół Specjalnych w Ozorkowie. Dzieło możemy podziwiać w naszym kościele parafialnym. Szopka dotarła w ramach współpracy naszej parafii i Szkoły w Ozorkowie. Do Ozorkowa powędrowała w zamian szopka wykonana przez dzieci z naszej parafii. Serdecznie dziękujemy nauczycielom z Zespołu Szkół Specjalnych w Ozorkowie za owocną współpracę.





.
.

Plan wizyty duszpasterskiej

Od poniedziałku do piątku kolędę rozpoczynamy o godz.16.00, natomiast w sobotę o godz. 14.00. Prosimy, aby podczas wspólnej modlitwy był na stole krzyż, świece, Pismo święte i woda święcona. Program kolędy podawać bedziemy w niedziele na kolejny tydzień.

• Poniedziałek (4 stycznia) - Osiedle Tuszewo: Droga Kurpiowska, ul. Kaubego, i ul. Jalkowskiego.
• Wtorek (5 stycznia) - Osiedle Tuszewo: Droga Bociania, ul. Jesienna, ul. Działkowa i Droga Przechodnia
• Środa (6 stycznia) – Objawienie Pańskie, nie ma kolędy
• Czwartek 7 stycznia - ul. Łyskowskiego, ul. Waryńskiego, ul. Armii Krajowej i ul. Filomatów
• Piątek (8 stycznia) – ul. Tysiąclecia bloki nr 1 i 3 oraz ulica Bema
• Sobota (9stycznia) - Wielkie Lniska: domki oraz bloki nr 16 i 18 (trzeci blok licząc od strony kaplicy)
• Poniedziałek (11 stycznia) – Wielkie Lniska: pozostałe dwa bloki, ul. Tysiąclecia strona nieparzysta
• Wtorek (12 stycznia) – ul. Tysiąclecia, strona parzysta ul. Derdowskiego – domki oraz bloki nr 6 i 8.
• Środa (13 stycznia) – ul. Derdowskiego, blok nr 10, ul. Piłsudskiego, klatki nr: 22,24,26,28 i blok nr 26a
• Czwartek (14 stycznia) – ul. Piłsudskiego, strona nieparzysta
• Piątek (15 stycznia) - ul. Piłsudskiego strona parzysta, od numeru 44 do końca
• Sobota (16 stycznia) – ul. Piłsudskiego, klatki nr: 30,32,34, 36, 38 i blok nr 38a
• Poniedziałek (18 stycznia) – ul. Piłsudskiego 40 i 42, ul. Mikołaja z Ryńska numery parzyste
• Wtorek (19 stycznia) – ul. Mikołaja z Ryńska, numery nieparzyste, ul. Malinowskiego, blok nr 1
• Środa (20 stycznia) – ul. Malinowskiego 3, 3a, 3b i ul. Modrzewskiego blok nr 2.
• Czwartek (21 stycznia) – Pozostałe bloki przy ul. Modrzewskiego, i ul. Kochanowskiego
• Piątek (22 stycznia) – ul. Sikorskiego 38, klatki nr: 38, 38a, 38b, 38c, 38d i 38e
• Sobota (23 stycznia) – ul. Sikorskiego 38, klatki 38f i 38g, oraz wszystkie pozostałe numery przy ulicy Sikorskiego, zarówno po stronie parzystej jak i nieparzystej, ul. Szpitalna
• Poniedziałek (25 stycznia) – ul. Sienkiewicza cała strona nieparzysta oraz dodatkowo numery 6 – 26 po stronie parzystej.
• Wtorek (26 stycznia) – ul. Sienkiewicza, pozostałe numery po stronie parzystej oraz ul. Kosynierów Gdyńskich
• Środa (27 stycznia) – ul. Działyńskich i Mickiewicza
• Czwartek (28 stycznia) – ul. Młyńska
• Piątek (29 stycznia) – ul. PCK i Curie Skłodowskiej
• Sobota (30 stycznia) – kolęda dodatkowa


Świadectwo Mariusza

Liturgia dnia